Everything is mind and motion
2012

Περιοδική έκθεση στο lobby του Hilton Athens hotel με τέσσερις "Μαγνητικούς Τοίχους".

Έκθεση με τίτλο: «Μαγνητικοί Τοίχοι - Η 4η Διάσταση» στην γκαλερί Axel Vervoordt στην Αμβέρσα του Βελγίου

2009

25 Νοεμβρίου, έκθεση και δωρεά 100 μαγνητικών έργων του Τάκι στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα σε συνεργασία με τη Γκαλερί Ξίππας και το Ίδρυμα K.E.T.E.

2008

Έκθεση Art Athina, "Μαγνητικοί Τοίχοι".

2007

Έκθεση στο Ίδρυμα Μαέ στο Σαιν Πωλ, Γαλλία.
Μάιος 2007
Έκθεση «Αντανακλάσεις Πλανητών», στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ στο K.E.T.E και στο Ροταριανό Όμιλο Δυτικής Αττικής, τα έσοδα των οποίων διατέθηκαν σε ανθρωπιστικά έργα του Ομίλου, όπως το εμβόλιο κατά της πολυομυελίτιδας για την εξάλειψη της νόσου.

2006

«Ηλιακά Μαγνητικά Πεδία», έκθεση στο Κέντρο Τεχνών Σταύρου Μιχαλαριά στην Αθήνα.

2005

Εγκατάσταση 3 «Αιολικών Σινιάλων» στην πρόσοψη του Μπενάκειου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα.

2004

Οι «Μουσικές Σφαίρες» εκτίθενται στην έκθεση του Ατόμιουμ «Σε ισορροπία και σε κίνηση».

Το νέο έργο του Τάκι «Η Μουσική των Σφαιρών: Μουσικός Χώρος 1» εκτίθεται στο Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης της Λάρισας.

«Μαγνητικοί Τοίχοι», «Αιολικά Σινιάλα», «Σφαίρες Αντιβαρύτητας» και «Μουσικές Σφαίρες» εκτίθενται στη Σικελία (Γκαλερία Κρέντιτο Σιτσιλιάνο) και το Μιλάνο (Γκαλερία Γκρούπο) σε εκθέσεις ενός είδους τέχνης.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας ενέπνευσαν τον Τάκι να εκθέσει τις «Ολυμπιακές Σπείρες» και τα «Αιολικά Σινιάλα» του στην Εθνική Γλυπτοθήκη καθώς και στην έκθεση «Athens by Art» που οργανώθηκε από το Δήμο Αθηναίων. Η αφίσα του Τάκη αποτελεί έμπνευση από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και παραγγελία του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Βαλ-ντε-Μαρν.

Θέτει εκτός λειτουργίας τέσσερα από τα «Μουσικά» του, τα οποία είχε κάνει δωρεά στο Ίδρυμα Ιόλα και τα οποία βρέθηκαν να εκτίθενται στην Αθήνα από τον Οίκο Δημοπρασιών Μπόναμς. Καταφέρνει να μην πουληθούν τα συγκεκριμένα έργα σε δημοπρασία στο Λονδίνο.

2003

Ο Τάκις συμμετέχει στην έκθεση «Μουσικοί Καθρέφτες – Ιστορική Συνείδηση» μετά από αίτημα της Εταιρίας για την Κατασκευή Νέου Κτιρίου για την Ελληνική Λυρική Σκηνή και Ακαδημία – «Μαρία Κάλλας».

Προσφέρει ένα «μουσικό» ως συμβολική κίνηση για τη Νέα Ελληνική Λυρική Σκηνή.

Η «Παράλληλη Ταλαντούμενη Γραμμή» (1972) και η «Μαγνητική Κολώνα» (2003) του Τάκι εκτίθενται στη γκαλερί Ξίππας στην Αθήνα.

Έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πολιτισμού των Δελφών: Ο Τάκις συμμετέχει με την «Αφιέρωση στον Απόλλωνα (μελέτη 1)».

Dedication to Apollo (study1), European Cultural Centre of Delphi, 2003

2001

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απονέμει στο Κ.Ε.Τ.Ε. (Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες) τιμητική πλακέτα για τη συνεισφορά του στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Ο Τάκις δωρίζει τρία «Σινιάλα» στη μόνιμη συλλογή του Κέντρου Πομπιντού στο Παρίσι. Τα «Σινιάλα» τοποθετούνται στην ταράτσα του κτηρίου στον 5ο όροφο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, τρία έργα του απεικονίζονται στη Χριστουγεννιάτικη κάρτα του Κέντρου Πομπιντού.

Η γκαλερί Ξίππας εκθέτει έργα του Τάκι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το πρόγραμμα Art Athina 2001.

2000

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) και η Γκαλερί Χέιγουορντ του Λονδίνου εκθέτουν έργα του Τάκι.

Ο Τάκις πραγματοποιεί τα αποκαλυπτήρια του «γλυπτού ηλιακής ενέργειας» στους Δελφούς.

Magnetic Ballet - Museu d'Art Contemporari de Barcelona & Hayward Gallery London, 2000

1999

Η Αττικό Μετρό παραγγέλλει ένα έργο για τον υπόγειο σταθμό του Φιξ στην Αθήνα.

1995

Ο Τάκις επιλέγεται να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 46η Μπιενάλε της Βενετίας όπου δηλώνει: «Είμαι πολίτης του κόσμου» και «ακυρώνει» το Ελληνικό περίπτερο σε μία συμβολική κίνηση κατάργησης των συνόρων στην τέχνη, επιλέγοντας να εκθέσει στον ανοιχτό χώρο εμπρός από το περίπτερο.

1994

Η έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης του Μουσείου Ζε ντε Πομ παρουσιάζεται και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.

1993

Έκθεση-Αναδρομή στην Εθνική Πινακοθήκη του Μουσείου Ζε ντε Πομ.

Εγκαίνια του K.E.T.E. στην Αθήνα.

Πέντε «Αιολικά Σινιάλα» στολίζουν τον κήπο της UNESCO. Ή Ελληνίδα Υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, τα κατέταξε στα «τοτέμ του 21ου αιώνα».

Η Γαλλική Δημοκρατία τιμά τον Τάκη με μία ειδική έκδοση γραμματοσήμου που απεικονίζει τη σπείρα του Τάκι.

1992

Μετατρέπει το Αντλιοστάσιο του Μποβέ σε ένα μουσικό γλυπτό ύψους 65μ.

1990

Αναλαμβάνει τη δημιουργία «Φωτεινών Σινιάλων» για τη Μεγάλη Αψίδα της Ντεφάνς.

Ο εκπρόσωπος του Τάκι εργάζεται στη γκαλερί Ξίππας στο Παρίσι.

«Το ξύπνημα της Ίσιδος»: παράσταση με τη Βαρβάρα Μαυροθαλασσίτη.

1988

Κερδίζει το Μεγάλο Γαλλικό Βραβείο Γλυπτικής.

Δημιουργεί ένα Σινιάλο για το Ολυμπιακό Πάρκο της Σεούλ.

«Ιοκάστη»: παράσταση στο Κέντρο Τεχνών Σταύρου Μιχαλαριά. Ο Τάκις σχεδιάζει τα κοστούμια, συνθέτει τη μουσική, κατασκευάζει τα σκηνικά και σκηνοθετεί την παράσταση.

1987

Οι δημοτικές αρχές της Ντεφάνς επιτρέπουν στον Τάκι να χρησιμοποιήσει το μεγαλύτερο σε έκταση χώρο που έχει δοθεί ποτέ σε καλλιτέχνη στην ιστορία του Παρισιού: 3.500 τ.μ. για ένα δάσος 39 Σινιάλων ύψους 3,50μ. ως 9,50μ.

1986

Παράλληλη Ερωτική Γραμμή: μία παράσταση με τη Ζοέλ Λεάντρ (μουσικός) και τη Μάρθα Ζιώγα (χορεύτρια) στο Μουσείο Ρατ, στη Γενεύη.

Το Κ.Ε.Τ.Ε. (Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες) ιδρύεται στην Αθήνα.

1985

Το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού παραγγέλλει ένα «Μαγνητικό Τοίχο» για την είσοδο των Σύγχρονων Γκαλερί.

Πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε του Παρισιού.

1984

Συμμετέχει στην έκθεση «Ο Αιώνας του Κάφκα» στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού.

1983

Ο Τάκις συνθέτει τη μουσική και δημιουργεί τα σκηνικά για την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, στην Επίδαυρο.

1981

«3 τοτέμ» – Μουσικός Χώρος στο Φόρουμ του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού.

1979

Παράσταση με τον Σαρλμάν Παλεστίν στο Μουσείο Ρατ στη Γενεύη.

«Κέλνισερ Κούνστφεραϊν», παράσταση με τον Ναμ Γιούν Πάικ στην Κολωνία εμπνευσμένη από το «Μουσικό Χώρο» του Τάκι.

1977

Συμμετέχει στην έκθεση «Documenta VI» του Κάσελ με ένα «Μουσικό Χώρο».

1974

Ο πρώτος «Μουσικός Χώρος» εκτίθεται στο Κούνστφεραϊν στο Αννόβερο.

Πρώτα «Ερωτικά Γλυπτά».

Ο Τάκις συνθέτει τη μουσική για την ταινία του Κώστα Γαβρά «Ειδικό Δικαστήριο».

1973

Μπαλέτο Ολλανδικού Φεστιβάλ: Τα «Φωτεινά Σινιάλα» και τα «Ηχητικά Γλυπτά» του Τάκι διαμορφώνουν τη σκηνοθεσία και αποτελούν έμπνευση για τη χορογραφία της ομάδας χορού «Elkesis» του Γιάαπ Φλίερ του Ολλανδικού Θεάτρου Χορού.

Θέατρο Οντεόν στο Παρίσι: Ο Κακογιάννης σκηνοθετεί τους «Vacantes» ενώ ο Τάκις συνθέτει τη μουσική της παράστασης.

1972

Έκθεση-Αναδρομή στο Εθνικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Παρίσι.

1968-1969

Εγκαθίσταται ως επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του M.I.T. και ξεκινά να δημιουργεί τη σειρά των «Ηλεκτρομαγνητικών Γλυπτών». Η εφεύρεση του «Ηλεκτρομαγνητικού Γλυπτού» από τον Τάκι είναι αποτέλεσμα της έρευνας που πραγματοποίησε στο M.I.T.: Υγρό που αιωρείται εξαιτίας ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων.

«Υδροδυναμική των Θαλασσίων Ταλαντώσεων», η δεύτερη επινόηση του Τάκι η οποία είναι εμπνευσμένη από τον «αεικίνητο τροχό ποδηλάτου» του Μαρσέλ Ντισάν: οι θαλάσσιες ταλαντώσεις χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ηλεκτρισμού.

Τον Ιανουάριο του 1969 κατά τη διάρκεια της έκθεσης «Ο τρόπος που βλέπει κανείς τη μηχανή στο τέλος της εποχής των μηχανών», στο Μουσείο MOMA στη Νέα Υόρκη, ο Τάκις εφορμά στο Μουσείο και αποσύρει ένα από τα «Τηλεγλυπτά» του το οποίο, όπως ισχυρίζεται, εκτίθεται χωρίς την άδειά του. Ο καλλιτέχνης θεωρεί την κίνησή του αυτή συμβολική, μία κίνηση που θα αποτελέσει το έναυσμα ενός πιο βαθυστόχαστου διαλόγου μεταξύ διευθυντών μουσείων, καλλιτεχνών και του κοινού. Το περιστατικό γίνεται πρωτοσέλιδο στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Ο Τάκις μαζί με άλλους καλλιτέχνες καθώς και κριτικούς τέχνης όπως ο Νίκολας Κάλας ιδρύουν την ομάδα «Συνασπισμός των Καλλιτεχνών» για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών.

1967

Λαμβάνει μέρος στην έκθεση «Φως και Κίνηση» του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Πόλης των Παρισίων.

1966

«Καντράν» – Ηλεκτρο-μουσικό ανάγλυφο του Τάκι στην Γκαλερί Ίντικα του Λονδίνου.

Το περιοδικό «Νιου Σάιεντιστ» σε άρθρο του με τίτλο «Οι ήχοι του αύριο» αναφέρει ότι ο Τάκις, ο Ιάνης Ξενάκης και ο Τζον Κέιτζ αποτελούν τους πιο πολλά υποσχόμενους μουσικούς του αιώνα (άρθρο της 22ης Δεκεμβρίου του 1966).

1965

Πρώτα «Μουσικά Γλυπτά».

1964

Ξεκινά η κατασκευή του Κ.Ε.Τ.Ε. (Κέντρου Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες) στο Γεροβουνό.

1962

Ο Τάκις δημιουργεί το πρώτο του μουσικό έργο σε συνεργασία με τον Έρλ Μπράουν. Έχει τίτλο «Ο Ήχος του Κενού» και εκτίθεται ένα χρόνο αργότερα στη Γκαλερί Κορντιέ-Έκστρομ στη Νέα Υόρκη σε μία έκθεση με τίτλο «Για Μάτια και Αφτιά». Ο «Ήχος του Κενού» αποτελεί τον προπομπό των Μουσικών Γλυπτών.

1961

Η αυτοβιογραφία του «Estafilades» εκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο Ζυλιάρ.

Τα «Τηλεμαγνητικά Γλυπτά» του εκτίθενται στη Γκαλερί Τέχνης του Αλεξάνδρου Ιόλα στη Νέα Υόρκη (ο οποίος προωθεί εμπορικά τα έργα του μέχρι το 1976).

Συναντά το Μαρσέλ Ντισάν στις Η.Π.Α.

«Μαγνητικοί Τοίχοι, Τηλεπίνακες ζωγραφικής»: Κρυμμένοι μαγνήτες πίσω από μία λεία υφασμάτινη επιφάνεια ασκούν έλξη σε αντικείμενα που κρέμονται από νήματα νάιλον.

«Τηλεφώτα»: Η συνήθης λειτουργία των καθοδικών σωλήνων αντιστρέφεται και εκπέμπεται μπλέ φως.

1960

Έκθεση-Παράσταση στη Γκαλερί Ιρίς Κλερ στο Παρίσι με τίτλο «Το αδύνατο: ο άνθρωπος μέσα στο χώρο».

Ο Βρετανός ποιητής Σίνκλερ Μπέιλς διαβάζει το μαγνητικό του μανιφέστο: «Είμαι ένα γλυπτό... Θα ήθελα να δω όλες τις πυρηνικές βόμβες της Γης να μετατρέπονται σε γλυπτά» και πετιέται στον αέρα για να αιωρηθεί προς στιγμή λόγω του μαγνητικού πεδίου, χάρη σε ένα μαγνήτη που είχε προσδεθεί στη ζώνη του.

Το Γαλλικό Υπουργείο Βιομηχανίας του απονέμει ευρεσιτεχνία για ένα «Τηλεγλυπτό» και ένα «ηλεκτρομαγνητικό Τηλεγλυπτό».

Συναναστρέφεται συγγραφείς της γενιάς του «μπιτ».

Πειραματίζεται με τα «Μαγνητικά Μπαλέτα».

1959

Ένα καρφί δεμένο σε μία νημάτινη χορδή από νάιλον αιωρείται λόγω της έλξης ενός μαγνήτη: αυτό είναι το πρώτο από τα «τηλεμαγνητικά γλυπτά» του Τάκι. Ο Αλέν Ζουφρουά το αποκαλεί «Τηλεγλυπτό».

1958

Ανακαλύπτει τα μαγνητικά πεδία τα οποία θα αποτελέσουν τη βάση του έργου του.

1957

Τα «Σινιάλα» μετατρέπονται σε «Σινιάλα-Πυροτεχνήματα». Με αυτά τα Πυροτεχνήματα, παρουσιάζει διάφορα χάπενινγκ στους δρόμους και τις πλατείες του Παρισιού και γίνεται με αυτόν τον τρόπο προπομπός των μελλοντικών παραστάσεων «Τέχνης του δρόμου».

Δημιουργεί τις πρώτες του ορειχάλκινες σφαίρες τις οποίες και ονομάζει «Εσωτερικούς Χώρους» και τα πρώτα του «ορειχάλκινα Φυτά».

1956

Τα «Σινιάλα» γίνονται κινητικά, είναι εύκαμπτα και μοιάζουν με ηλεκτρικές κεραίες.

Συμμετέχει στην «Πρώτη Διεθνή Έκθεση Πλαστικών Τεχνών» στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Πόλης των Παρισίων.

1955

Επηρεασμένος από την εφεύρεση του ραντάρ και την τεχνολογική διαμόρφωση του σταθμού του Καλέ, δημιουργεί τα πρώτα του «Σινιάλα».

Πρώτη ατομική έκθεση στο εξωτερικό: «Μορφές από γύψο και σίδηρο» στη Γκαλερί Χανόβερ του Λονδίνου.

1954

Αναχωρεί για το Παρίσι.

Ανακαλύπτει την Αιγυπτιακή γλυπτική.

Ξεκινά να δημιουργεί γλυπτά από σφυρηλατημένο σίδηρο: «Οιδίπους και Αντιγόνη», «Σφίγγα» και «Είδωλον».

1952

Μαζί με το Μίνωα Αργυράκη και το Ραϋμόνδο δημιουργούν ένα μικρό καλλιτεχνικό εργαστήρι στην Ανάκασα.

Δημιουργεί τους «Τέσσερις Στρατιώτες», ένα γλυπτό από γύψο που αναπαριστά τέσσερις στρατιώτες σε βηματισμό.

Συμμετέχει στην πρώτη «Διεθνή Έκθεση» των Δελφών.

1942-1946

Η πολιτική του δράση ως ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ έχει ως αποτέλεσμα την καταδίκη του σε φυλάκιση έξι μηνών.

Ανακαλύπτει τον Πικάσο και τον Τζιακομέτι.

Ξεκινά να δημιουργεί γύψινες προτομές.

1936-1941

Τα παιδικά του χρόνια και η εφηβεία του συμπίπτουν με τη δικτατορία του Μεταξά και τη Γερμανική κατοχή.

1925

Γεννιέται στις 25 Οκτωβρίου στην Αθήνα.